«...ايشان فرمودند: گراني در دنيا رايج است.»

يکي که دست‌اش مي‌رسد، از ايشان بپرسد: «از کي تا حالا ملاکِ خوبي چيزي، «رايج» بودنِ آن است؟ انقلاب شده و ما خبر نداريم؟ محضِ اطلاع‌تان -مي‌دانم که مشاورهاي‌تان به نفع‌شان نيست که اين چيزها را به شما بگويند- امروزها آزادي مطبوعات در دنيا رايج است، لغوِ حکمِ اعدام از قوانين رايج است، انتخابِ حاکمان با رأي مردم و به مدتِ محدود رايج است، شادي و رقص و شراب رايج است، انتخابِ آزادانه‌ي دين و مذهب و پوشش و -خلاصه- هر کوفت و زهرمار شخصي رايج است. آن وقت شما و آن دولتِ خنده‌داري که چنين بي‌محابا حمايت‌اش مي‌کنيد -به خاطرِ ارادت فاجعه‌بار و چاپلوسانه‌اي که به شما دارد، يا شايد هم از سرِ ناچاري- از ميانِ تمامِ اين چيزها که در دنيا رايج است، همين را پيدا کرده‌ايد که به اين مردمِ بيچاره‌ي درمانده فرو کنيد؟»