اول اين را اگر نخوانده‌ايد، بخوانيد.
به نظرِ من در نقدِ آيت‌الله خميني بايد به نکته‌اي توجه داشت تا جانبِ انصاف رعايت شود: خميني اگر به عنوانِ يک حاکم، ناکارآمد و نالايق بود، به عنوانِ يک آخوند (روحاني، مرجع، آيت‌الله...) پيشرو بود. نظرات‌اش را در مورد موسيقي و در مجاز کردن شطرنج مي‌توان مثال آورد و بد نيست که به ياد بياوريم او در پاسخ به اعتراضِ عده‌اي به پخشِ سريال‌هاي «آيينه» و «پاييزِ صحرا» از تله‌ويزيون چه گفت: «بينندگان از روي شهوت نظر نکنند».
مخلوط کردنِ شخصيتِ حکومتيِ آيت‌الله خميني با شخصيتِ آخونديِ او -آن هم به اين ترتيب و با تحريفِ نظرش- اصلاً منصفانه نيست.