بچه که بوديم -شايد طرفهاي 7-8 سالگي- تلهويزيون فيلمي پخش کرد که اصلاً جزئياتِ آن در خاطرم نيست و تنها صحنهاي در اواخرش در ذهنام مانده که پسري نوجوان که همراه با جماعتِ آدمخوبهاي فيلم بود، تير خورد و کشته شد. در آن عالمِ بچگي که من بيخبر بودم از ترفندهاي سينماگري، و فيلمِ بزن-بزن و بکش-بکشِ هم هنوز خيلي نديده بودم، خيال کردم که واقعاً آن جوانک را با تير زدهاند و کشته شده و تهِ دلام ميگفتم: يعني ساختنِ يک فيلم ميارزيده که يک نفر را به خاطرش بکشند؟
اين را گفتم که بگويم من شخصاً با Rating و محدود کردنِ ديدنِ فيلمها براي سن و سالِ خاصي موافقام. ديدنِ بعضي صحنهها در ذهنِ بچه که هنوز تجربهي کافي ندارد و شناختِ درستي از محيطِ اطرافاش پيدا نکرده، واقعاً ميتواند خطرناک باشد. مخصوصاً وقتي که خانواده براي راهنمايي -و احياناً توضيح- حاضر نباشد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر